یک نوشته

کسی کنار جاده صدایش در باد می‌پیچد

پدر و مادر دو فرشته زمینی تکرار نشدنی برای بچه هاشون هستند؛ و نبود هر یک از اونا مطمئنا با هیچ چیز دیگه ای پر نمیشه!شعر زیر برای دوستی نوشته بودم که پدرش رو در حادثه رانندگی از دست داد و غم از دست دادن او برای همیشه حتا در تمام خوشی ها حس میشه….روحش شاد.

ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎﺭ جاده ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ
کسی که فریاد زد “نرو”

ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ

ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎﺭ جاده ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ

ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺨﻨﺪﻡ ﻭﻗﺘﯽ
ﻗﺎﺏ ﻋﮑﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯿﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﮐﻨد
و ﺗﺼﻮﯾﺮﻫﺎﯼ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ
ﺻﺪﺍﯼ ﺟﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺻﺪﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩ
ﻧﺮﻭ …
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﮋﻭﺍﮎ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﭘﯿﭽﯿﺪ!

ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺨﻨﺪﻡ ﻭﻗﺘﯽ
ﺩﯾﮕﺮ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯿ‌‌‌ﺘﻮﺍﻥ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮشمان، ﺟﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎنم ﯾﺦ کرد
ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺻﺪﺍ، ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ

ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻠﻬﺎ ﺭﺍ برایت جمع کردم
ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺳﻘﻒ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺑﺴﺎﺯﻡ
تویی که بودنم را به من هدیه داده ای

ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎﺭ جاده ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩ
ﻧﺮﻭ …

یک دیدگاه در نوشته‌ی “کسی کنار جاده صدایش در باد می‌پیچد


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 + 6 =